Tuesday, 3 October 2017

                                                     സോഷ്യലിസ്റ്റ്
                                             =====================

"അട്ടയെപ്പിടിച്ചു മെത്തയില്‍ കിടത്തരുതെന്ന് ഞാനന്നേ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു"..അപ്പൂപ്പന്‍ അമ്മൂമ്മയുമായി വഴക്കിനുള്ള സ്ഥിരം സൈറണ്‍ മുഴക്കിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് മനസ്സിലായതും അന്നാദ്യമായി അപ്പൂന്റെ ഉള്ളിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റുണര്‍ന്നു.അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെയായി തൊട്ടും തൊടാതെയും തലേന്ന് വായിച്ച ദസ് കാപ്പിറ്റലിന്റെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്ടോയുടെയും പേജുകള്‍ അവന്റെ ചിന്താ മണ്ഡലത്തില്‍ ഭ്രമണം തുടങ്ങി.അട്ട പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിലെ അധ:കൃത വര്ഗ്ഗത്തിനെയാണെന്നും അപ്പൂപ്പന്റെ ഉള്ളിലെ പെറ്റി ബൂര്‍ഷ്വാ ആണ് ഇത്തരം പഴഞ്ചൊല്ലുകള്‍ പറയാന്‍ അപ്പൂപ്പനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നും അവര്‍ക്കിടയിലേക്ക് ചാടി വീണു  മുഷ്ടികള്‍ ചുരുട്ടി അപ്പു ആക്രോശിച്ചു. ഒരു കൊച്ചു  കുട്ടി ആയതു കൊണ്ടും തന്നെ ചിതയിലേക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ കൊള്ളി വെക്കേണ്ട കുടുംബത്തിലെ ഏക ആണ്‍ തരിയാണല്ലോയെന്ന ഒറ്റപരിഗണന കൊണ്ടും മാത്രം അപ്പൂപ്പന്‍ അപ്പൂനെ ഒന്ന് തറപ്പിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട്‌  മുറിയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു പോയി."അമ്മൂമ്മേടെ അപ്പു മിടുക്കനാ,ട്ടോ..".അമ്മൂമ്മ അപ്പൂനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തോളില്‍ തട്ടി .താനൊരു സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആയതില്‍ അന്ന് അപ്പൂനു  വല്ലാത്ത അഭിമാനം തോന്നി.

                അപ്പൂനൊപ്പം അപ്പൂന്റെ  ഉള്ളിലെ സോഷ്യലിസ്റ്റും വളര്‍ന്നു വന്നു.ഒരു ദിവസം ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ അപ്പൂപ്പന്റെ സ്ഥിരം പഴഞ്ചൊല്ലിനെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു . അട്ടയെപ്പിടിച്ചു   മെത്തയില്‍ കിടത്തിയാല്‍ എന്താണ് കുഴപ്പം?എല്ലാവരും ഭൂമിയുടെ  അവകാശികളല്ലേ?എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും തുല്യരാണ് .പെട്ടെന്ന് അപ്പൂന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യാന്വേഷണ കുതുകി ഉണര്‍ന്നു.ഏതോ ഒരുള്‍പ്രേരണയാലെന്ന പോലെ അവന്‍ പുറത്തേക്കു പോയി .തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ കൈകളില്‍ ഒരൊട്ടയും കരിന്തേളും വിഷപ്പാമ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.അപ്പു അവയെ കിടക്കയില്‍ തനിക്കൊപ്പം കിടത്തി സമാധാനമായി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു.കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് മാനിഫെസ്ടോയും ദസ് കാപ്പിറ്റലും വായിക്കാത്ത സോഷ്യലിസത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിവ് പോലും നേടാത്ത അട്ടയും തേളും പാമ്പും അവരവരുടെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ വളരെ ഭംഗിയായി നിര്‍വ്വഹിച്ചു.പിറ്റേന്നു അപ്പൂന്റെ ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുമ്പോള്‍ അപ്പൂപ്പന്‍ മുഷ്ടികള്‍ മുകളിലേക്ക്  ചുരുട്ടി വിളിച്ചു കൂവി "ന്റെ അപ്പു ഒരു സോഷ്യലിസ്റ്റായിരുന്നു."

Thursday, 28 September 2017

വെട്ടം മിനിക്കഥാ മത്സരം 2016
------------------------------------------------
ഉടുപ്പുകള്‍
==========
കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ അവളങ്ങനെയാണ്,പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളോട് വല്ലാത്ത കമ്പമാണ് .
"നാട്ടില്‍ വരുമ്പോ എന്റെ കുട്ടിക്കെന്താ കൊണ്ട് വരേണ്ടേ?"ഏട്ടന്‍ ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവള്‍ പറയും ."എനിക്ക് നല്ലൊരു ഡ്രസ്സ്‌ മതി ഏട്ടാ"
വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി.വിവാഹ വാര്‍ഷിക ദിനത്തില്‍ ഭര്‍ത്താവ് ചോദിച്ചു ."എടീ നിനക്കെന്തു സമ്മാനമാണ് വേണ്ടത്?" ഒന്നാലോചിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവള്‍ മറുപടി നല്‍കി "എനിക്ക് ഒരു ഡ്രസ്സ്‌ മതി" .
അന്നുമിന്നും തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ലെന്ന് ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളിടയ്ക്കു ഓര്‍ക്കാതിരുന്നുമില്ല..
പെട്ടി നിറച്ചും നിറപ്പകിട്ടുള്ളതും അല്ലാത്തതും വിലകൂടിയതും കുറഞ്ഞതുമായ വസ്ത്രങ്ങളുടെ അടുക്കുകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു തുള്ളിച്ചാടാന്‍ തോന്നും.ഓരോന്നും അണിഞ്ഞു എവിടെയെങ്കിലും പോകാനുള്ള കൊതിയും.
അന്നൊരു പിറന്നാള്‍ ആഘോഷത്തിനു പോകാനുള്ളതാണ് .അവള്‍ പെട്ടി തുറന്നു വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി എടുത്തു നോക്കി .അപ്പോഴാണ്‌ പെട്ടിയുടെ ഒരരികില്‍ അവളുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആ പഴയ ഉടുപ്പില്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കിയത്.മറ്റു വസ്ത്രങ്ങള്‍ വകഞ്ഞു മാറ്റി കൌതുകത്തോടെ അവള്‍ ആ ഉടുപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു .വിയര്‍പ്പിന്റെയും മുല്ലപ്പൂ മണമുള്ള അത്തറിന്റെയും നേര്‍ത്ത മണം അതില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു .എന്നോ നഷ്ടമായ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഒരുപാട് നിമിഷങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മകളായി അവള്‍ക്കു ചുറ്റും ചിറകിട്ടടിച്ചു .
ഇന്നിത് തന്നെ ധരിച്ചു പോകണം അവള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു .അവള്‍ ഒരുപാടിഷ്ടത്തോടെ ആ ഉടുപ്പിന്റെ മടക്കുകള്‍ നീക്കി ചുളിവുകള്‍ നിവര്‍ത്തു.പക്ഷേ ഏറെക്കാലം തൊടാതെ ,ഉപയോഗിക്കാതെ മടക്കി വെച്ചത് കൊണ്ടാവും ഒരിക്കലും തുന്നിച്ചേര്‍ക്കാനാവാത്ത വിധം ഒന്ന് രണ്ടിടങ്ങളില്‍ അത് പിന്നിപ്പോയിരുന്നു.ചിലയിടങ്ങളില്‍ നിറം മങ്ങി നരച്ചിരുന്നു.എന്തിനാണെന്നറിയില്ല അവള്‍ക്കു വല്ലാതെ സങ്കടം വന്നു.
അവരുടെ പ്രണയങ്ങള്‍...അവരുടെ സമയങ്ങള്‍...അവരുടെ ലോകങ്ങളിലെ ബഹളങ്ങള്‍...ബഹളമില്ലായ്മകള്‍..ഒക്കെയും അവര്‍ക്ക് മടക്കിക്കൊടുക്കുന്നു..എനിക്ക് വേണ്ടത് ഏകാന്തത തിങ്ങി നിറഞ്ഞൊരു പഴയ വീടായിരുന്നു..എന്നിലേക്ക്‌ മാത്രം തുറക്കുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകളും...
                                            നിയോഗം
                                      ================     
എനിക്കെന്നില്‍ നിന്നും ഒന്നിറങ്ങി നടക്കണം ..അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ എത്ര നാളാണ്‌ ഇങ്ങനെയീ മുഷിഞ്ഞ ദേഹത്തിനുള്ളില്‍...

വത്സല നല്ല ഉറക്കമാണ് പാവം അവള്‍ ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ ..രാവിലെ മുതലുള്ള കറക്കമാണ്.പമ്പരം പോലെ .അടുക്കളയിലും ഓഫീസിലും ..എല്ലായിടത്തും അവളുടെ കണ്ണ് വേണമെന്ന് അവള്‍ക്കെപ്പോഴും നിര്‍ബന്ധമാണ്‌....ടേബിള്‍ ലാമ്പിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍ അവളുടെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി തിളങ്ങുന്ന പോലെ..ഈ ജീവിതത്തില്‍ അവള്‍ തൃപ്തയാണെന്ന് ആ മുഖത്തെ ശാന്തത വിളിച്ചോതുന്നുണ്ട്... "ഇന്നലെഅര്‍ദ്ധരാത്രിക്ക് ഞെട്ടി എണീറ്റ്‌ രവിയെട്ടനെന്തോ കുത്തിക്കുറിക്കണ കണ്ടല്ലോ..എട്ടന് ഭ്രാന്താന്നാ തോന്നുന്നേ.".പിറ്റേന്നു കാലത്ത് ചായയ്ക്കൊപ്പം മൂക്കും ചുവപ്പിച്ച അവളുടെ പരാതിയും കേട്ട് ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ പറയണമെന്ന് കരുതിയതാണ്.."എടീ  പൊട്ടീ ..ഒരെഴുത്തുകാരന്റെ അസ്വസ്ഥതകളെക്കുറിച്ച് നിനക്കെന്തറിയാം..?അവന്റെ ജീവിത വ്യഥകളെക്കുറിച്ച്..?"പിന്നെ വേണ്ടെന്നു വെച്ചു..ഉം എന്ന് ഒരു മൂളലില്‍ ഉത്തരം അവസാനിപ്പിച്ചു പതിവ് പോലെ പത്രവും അന്വേഷിച്ചു പോയി.

       ഒരു കണക്കിന് അവള്‍ എഴുത്തുകാരി ആകാഞ്ഞത് ഭാഗ്യം..അല്ലെങ്കില്‍ അവളുടെ ഓരോ കുഞ്ഞു സങ്കടങ്ങളും എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു അക്ഷരങ്ങളായി നൃത്തം ചെയ്തേനേ..നമ്മുടെ തൂലികകള്‍ സ്നേഹത്തെക്കാള്‍  കലാപങ്ങളുടെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞേനെ..അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട്  അടരാടിയും ഒളിയമ്പുകള്‍ എയ്തും പരസ്പരം മുറിവേല്‍പ്പിച്ചു പിടഞ്ഞേനേ..

             ഒന്ന് കരയാന്‍ തോന്നുന്നു..എന്തിനാണെന്ന് അറിയില്ല ..മുതിര്‍ന്ന ഒരു പുരുഷന്‍ കരയുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ കുറച്ചിലാണ്...പുറത്തേക്കു വരാന്‍ വെമ്പുന്ന എന്തൊക്കെയോ ആശയങ്ങള്‍ ഉള്ളില്‍ കിടന്നു പുകയുകയാണ്...ഒരിക്കല്‍ വത്സല ചോദിച്ചിരുന്നു..രവ്യേട്ടന്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ സന്തുഷ്ടനല്ലേ എന്ന്..അതേ എന്നല്ലാതെ മറ്റൊരുത്തരവും നല്‍കാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..പിന്നെയുമെന്തിനാണ് ..മടുപ്പിനെക്കുറിച്ച്,മരണത്തെക്കുറിച്ച്,മനസ്സിങ്ങനെ വേണ്ടാത്തിടങ്ങളിലേക്കൊക്കെയും ചിന്തകളെ കയറൂരി വിടുന്നത്?

     എഴുത്തുകാരനെന്ന ഭാരത്തിനുള്ളില്‍ താന്‍ വല്ലാതെ വീര്‍പ്പുമുട്ടുകയാണ്..നിയോഗം പോലെ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ കെട്ടിയാടുന്ന ഈ വേഷമെനിക്കഴിച്ചു വെച്ചേ പറ്റൂ..ഉറങ്ങണം..വത്സല ഉറങ്ങുന്നത് പോലെ ...സംതൃപ്തിയോടെ ...അയാള്‍ കഴുത്തിലെക്കുരുക്ക് ഒന്നുകൂടെ  ശക്തിയായി മുറുക്കി....

Wednesday, 27 September 2017

നിശ്ശബ്ദതയുടെ വഴിയിറമ്പിലേക്ക് 
എന്തിനായോ വഴുതി വീഴുന്നു വാക്കുകള്‍...
വെറുതേയിരിക്കുമ്പോള്‍ നോക്കൂ വാക്കുകള്‍ 
കുന്നു കയറിപ്പോവുന്നത്
ആകാശം തൊടുന്നത് 
മുകിലായി അലയുന്നത് 
മഴയായി പൊഴിയുന്നത് 
എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ പറത്തി വിടുന്ന 
വാക്കുകളൊക്കെയും
മറുവാക്കായി പെയ്തൊഴിയുന്നത്..
                                         മനുഷ്യര്‍
                                   ==============
ചിലര്‍ നിങ്ങളോട്
തെരുവ് പട്ടികളോടെന്നപോലെ
പെരുമാറിയേക്കാം..
വഴിയരികില്‍ വെച്ചൊന്നു കണ്ടതും
കാലുകളില്‍ വന്നു മുട്ടിയുരുമ്മി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
തിളങ്ങുന്ന നിങ്ങളുടെ  കണ്ണുകളില്‍
അവര്‍ തിരയുന്നത്
ഒരെല്ലിന്‍ കഷ്ണത്തിനുള്ള വിശപ്പോ
ഒരു കീറപ്പായയുടെ ദയയോ ആവാം
കുറ്റം പറയാനൊക്കില്ല
മൃഗങ്ങള്‍ക്ക്
മനുഷ്യരേക്കാള്‍ സ്നേഹവും നന്ദിയുമുണ്ടെന്ന്
ജാതിയോ മതമോ ഉച്ച നീചത്വങ്ങളോ
ആണ്‍ പെണ് വ്യത്യാസങ്ങളോ
അവര്‍ക്ക് ബാധകമല്ലെന്ന്
മനുഷ്യര്‍ക്ക്‌    തിരിച്ചറിയാന്‍  പറ്റിയെന്നു വരില്ല
ദുരാഗ്രഹങ്ങളെ അടക്കം ചെയ്തു പൂട്ടിയ
ശവപ്പെട്ടിക്കു മുകളില്‍
കപട സദാചാരത്തിന്റെ വെള്ള പൂശി നടക്കുന്ന
വെറും മനുഷ്യരാണവര്‍..
വെറും മനുഷ്യര്‍ !

Saturday, 4 March 2017

മഞ്ഞക്കണിക്കൊന്ന നെറ്റിയില്‍ 
ഞാനൊരു മഞ്ഞള്‍ക്കുറിച്ചന്തം കണ്ടു
മഴവില്ലിന്നഴകേകും മണിമന്ദഹാസത്തില്‍
 മധുമാസചന്ദ്രിക കണ്ടു...
ഞാനതില്‍ മൗനാനുരാഗവും കണ്ടു..

മലര്‍വാടി തന്നില്‍ വിരിഞ്ഞൊരു മലരുപോല്‍
മിഴികൂമ്പി നീയെന്റെയരികില്‍ നില്‍ക്കേ
മൃദുലമാം  മന്ദസമീരനായ്‌ വന്നു നിന്‍
മുടിയിഴ തഴുകാന്‍ കൊതിച്ചു പോയീ....

മധുരമാമൊരു ഗാനമാധുരി പോലെ നിന്‍
മൊഴികള്‍ തന്നീണത്തില് ഞാനലിയേ
മലര്‍മഞ്ഞുപോലെ നിന്‍ മുഖപദ്മം ചുംബിക്കാന്‍
മനസ്വിനീ മനമൊന്നു തുടിച്ചു പോയീ..‍(old)